★—“ploylead”—★ × Kryu ×

 ชูป้าย X หนึ่งยก 555+

1. แอ๋ม พลอยปิ้นแล้วเด๋วเย็นนี้เอาไปให้อ่าน

2. พี่ชล มะหมี พี่ไก่ คุณพู่ นิจิคุง ฯลฯ สมาคมเคริวต้องอ่าน

* สั้น ๆ เองค่ะ อ่านเถอะน๊า *

คุยกันก่อนอ่านฟิก
#$$^%&^&*^&&&^%$$#$%$1&*&)*&*(^*%^+=&%$546*!!

(= [] =) …. พูดอะไรของมัน ... 555+
.
.
.
.
เชิญอ่านเลยดีกว่า...

SF [ MY w-inds.* MY Ryuichi * MY Keita ]
Couple :: Kryu
By – ploylead
----------------------------------------------------------
แกรก .. เสียงลูกบิดประตูเปิดออก
แสงไฟลอดเข้ามาในห้องเพียงชั่วครู่ ประตูห้องนอนก็ถูกปิดลงเหมือนเดิม..
ดวงตากลมมองผ่านความมืดเพราะคุ้นชินกับความมืดแล้ว
จึงเห็นได้อย่างชัดเจนว่าร่างสูง ๆ กำลังเดินมาที่เตียง ริวอิจิแกล้งนอนหลับเหมือนเดิม

เตียงยุบยวบลงด้วยน้ำหนักตัวของร่างสูงที่นั่งบริเวณปลายเตียง
เมื่อแอบมองก็เห็นว่าเคตะนั่งหันหลังให้มือใหญ่ปลดเนคไทน์และกระดุมเสื้อเชิ้ตออกไป
ก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าอาบน้ำ
.
.
.
.

ผืนเตียงยุบยวบลงอีกครั้งตามมาด้วยแขนใหญ่ ๆ ทิ้งน้ำหนักลงมาโอบกอดเอาไว้
จมูกสันลอบสูดกลิ่นกายหอม ๆ ของเจ้าของร่างเล็กที่เคตะคิดเองว่าหลับไปนานแล้ว
กอดเอาไว้อย่างนั้นจนกระทั่งหลับไป

ริวอิจิลืมตาขึ้นอีกคราเมื่อเห็นว่าร่างสูงหายใจสม่ำเสมอ
ดวงตาร้อนผ่าว น้ำตาพาลจะไหล แต่ก็กลั้นเอาไว้สุดใจ
กลัวร่างกายตนเองจะสั่นจนอีกคนตื่นขึ้นมา

คิดว่าไม่รู้หรือ ว่าไปกับใครมา...

กลับมายังมีหน้ามานอนกอดเค้า ทำตัวเหมือนปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีก
ทั้ง ๆ ที่คนตัวเล็กในอ้อมกอดที่คุ้นเคยนั้นกำลังเจ็บปวดที่หัวใจ อย่างรุนแรง

หัวใจแทบสลาย
.
.
.
.

ในตอนเช้าริวอิจิตื่นขึ้นเหมือนคนไม่มีแรง
แทบไม่ได้นอนเลย ขอบตาคล้ำ ๆ นั่นก็ยังกับหมีแพนด้า

เขาไม่น่ารักอีกแล้วใช่ไหม...

เคตะอาบน้ำอยู่ริวอิจิใช้มือตบหน้าตัวเองเพี๊ยะ ๆ
ให้สติกลับคืนมาและสดใสดังเดิมเมื่อเคตะก้าวออกมาจากห้องน้ำ

แต่นั่นมันทำได้ง่าย ๆ เมื่อไรล่ะ...

ครืด ครืด... มือถือเครื่องบางของเคตะ สั่นหงึก ๆ บนโต๊ะข้างเตียง
ริวอิจิถือวิสาสะเปิดออกมาดู เป็นอีเมลเข้า 1 ฉบับ...

หากไม่ได้เปิดอ่านคงดีกว่านี้...

ข้อความแสดงคำขอบคุณสั้น ๆ พร้อมกับอีโมติค่อนที่ริวอิจิสุดแสนจะเกลียดหนักหนา
ทำให้ทวีความเกลียดขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเหลือบไปเห็นตัวอักษรที่บ่งบอกถึงชื่อคนส่ง...
 
มือถือถูกวางเอาไว้ที่เดิมเมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำเงียบไป ริวอิจิถอดถอนใจแบบระงับอารมณ์
แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนโปรด เดินกับสวนร่างสูงเข้าไปในห้องน้ำ

เคตะชะงักนิดหนึ่งเมื่อริวอิจิผ่านเขาไปทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิดออก
ปัง ! กึก แทบระงับใจไว้ไม่อยู่ ริวอิจิกระแทกประตูตามหลังเคตะ
ตามมาด้วยเสียงกลอนที่ไม่เคยล็อกเลยตั้งแต่เข้ามาอยู่ด้วยกันกับเคตะ
.
.
.
.

" ริวเป็นอะไรไปน่ะ ห๊ะ " เรียวเฮถาม พวกเขาอยู่ในฮอลล์ที่จะแสดงไลฟ์รอบวันนี้
ตั้งแต่มาถึงริวอิจิก็ไม่พูดอะไรกับใครทั้งนั้น
แซนวิชหมูทอดของโปรดที่เคตะเอามาให้พร้อมกับน้ำส้มคั้น
เจ้าตัวก็ไม่แตะเลยแม้แต่น้อย เอาแต่นั่งถอนใจเฮือก ๆ
มองเคตะที่กำลังซ้อมร้องเพลงในห้องกระจกอีกฟาก

" เรียวว... " ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเจ้าน้องซึ่งเป็นเพื่อนร่วมวงจู่ ๆ ก็เดินเข้ามากอดซะอย่างงั้น
แถมยังเอาหน้ามาซุก ๆ ๆ ๆ บนไหล่บางด้วย

" เป็นอะไรไปน่ะเรา หืม.. " เรียวเฮลูบหลังริวอิจิเบา ๆ

ครืด ครืด... ยังไม่ทันที่จะได้ตอบ
โทรศัพท์เครื่องบางที่เคตะวางทิ้งไว้ในห้องพักผ่อนก็สั่นหงึก ๆ อีกครั้งของเช้าวันนี้
เรียวเฮหยิบขึ้นมาเปิด แล้วรีบวางมันลงที่เดิม

" อะไรหรอเรียว? "

" เออ รีบไปซ้อมได้แระ พี่สต๊าฟรอเราสองคนอยู่นะ " เรียวเฮลากน้องออกไป
ไม่วายส่งสายตามองมือถือเครื่องบางอย่างเป็นกังวลก่อนออกไปจากห้องพักผ่อน

รูปของเจ้านักร้องนำกอดคอกันกับใครอีกคนบนโตเกียวทาวเวอร์...
.
.
.
.

หลายวันต่อมาริวอิจิยังคงแสดงท่าทางแปลก ๆ ให้เห็นเรื่อย ๆ
คงมีเพียงเรียวเฮเท่านั้นกระมังที่พยายามคะยั้นคะยอให้กินข้าว ให้ไปซ้อม
แม้แต่ตอนขึ้นไลฟ์ก็ยังต้องบอกว่าให้ยิ้ม เคตะไม่ถามอะไรเลย..
นอกจากนั้นยังสนใจสิ่งอื่นมากกว่าริวอิจิอีกด้วย

" เคย์... ทำอะไร " ร่างบางลุกขึ้นมากลางดึกเห็นเคตะนั่งที่โต๊ะคอม
ยังคงพิมพ์อะไรก็อกแก็ก ๆ จนริวอิจิตื่น

" หืออม์ อืมม อัพบล็อกน่ะ "

" อัพอะไร ไม่ได้อัพมานานแล้วนี่ แล้วดึกอย่างนี้เนี่ยนะ "

" ก็พรุ่งนี้ว่าง ๆ เลยคิดว่านอนดึกหน่อยคงไม่เป็นไร "
ริวอิจิลุกขึ้นจากเตียงหยีตามองหน้าจอคอมที่เป็นหน้าเว็บบล็อกของเคตะ

รูปคู่.. ที่ถ่ายกับใครบางคน กอดคอกันอย่างสนิทสนม ..
โตเกียวทาวเวอร์.. ที่ที่เคตะไม่เคยไปกับริวอิจิเลย...
.
.
.
.

" อ๊ะ มาดูพวกเราด้วยหรอเป็นยังไงบ้างคอนเสิร์ตของพวกเรา "
เคตะคุยกับเพื่อนที่เป็นชาวต่างชาติอย่างออกรส หลังจากไลฟ์ทัวร์เสร็จสิ้นในวันนั้น
ริวอิจิไม่ได้สนใจว่าทั้งสองจะคุยอะไรกันบ้าง เพราะไม่ชอบ ไม่ชอบเอามาก ๆ...
จนกระทั่งได้ยินเสียงนั้นของเคตะนั่นแหละ

" ริว ฉันจะออกไปกับ.... นายจะไปด้วยกันไหม "
ร่างเล็กส่งสายตาเว้าวอนไปไม่ได้ตอบรับ ไม่ได้ปฏิเสธ

ไม่อยากให้ไปเลย...
แล้วก็ไม่อยากไปด้วย...

สุดท้ายเคตะก็โบกมือให้ไกล ๆ แล้วริวอิจิก็ต้องกลับบ้านโดยมีเรียวเฮมาส่ง
ทั้งที่มันควรจะเป็นเคตะที่เป็นคนขับรถให้เขานั่ง !

แต่ตอนนี้...เคตะไปไหน กับคนนั้น... ทิ้งให้ริวอิจินอนเหงาคนเดียว..
.
.
.
.

เช้าวันรุ่งขึ้นริวอิจิเก็บของแล้วบอกเคตะว่าจะไปค้างบ้านเรียวเฮซักพัก

เคตะไม่ได้ห้าม เอาแต่นั่งอ่านคอมเม้นบล็อกอยู่หน้าคอม
เคตะไม่ได้ไปส่ง เอาแต่นั่งอ่านคอมเม้นบล็อกอยู่หน้าคอม
เคตะไม่พูดอะไรเลย...

ริวอิจิโผเข้ากอดเรียวเฮเมื่อได้พบหน้า เรียวเฮขับรถมารับริวอิจิถึงคอนโดที่อยู่กับเคตะ
ร่างเล็กซบอกพี่ชายร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ไม่สนใจอีกแล้ว

เคตะไม่สนใจเขาเลย
เอาแต่สนใจบล็อก
เอาแต่สนใจคนที่ถ่ายรูปคู่กัน

เคตะไม่สนใจริวอิจิ

ไหล่เล็กถูกเรียวเฮคว้าออกก่อนพี่ชายจะจับมือเล็กแน่นแล้วฉุดกระชากให้ริวอิจิกลับเข้ามาให้คอนโด

" เรียว จะทำอะไร ... ไม่เอา ฉันไปอยู่กับเรียวนะ "

" ไม่ได้หรอกริว ฉันไม่สบายใจ ไม่อยากเห็น ริว กับ เคตะเป็นแบบนี้ "
คีย์การ์ดของริวอิจิถูกเสียบลงบนที่ปลดล็อกหน้าห้อง
เรียวเฮจูงร่างเล็กที่พยายามรั้งเต็มที่ ซึ่งหัวหน้าวงที่แม้จะร่างบางแต่ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน
ก็พาริวอิจิเข้าห้องมาจนได้

" เคตะ "

" อ๊ะ เรียว นายมาหรอ "

" แกกับริวมีเรื่องต้องคุย " ริวอิจิได้แต่ยืนก้มหน้าเมื่อเรียวเฮพูดออกไปแบบนั้น
เรียวเฮบีบมือเล็ก ๆ เพื่อส่งความมั่นใจไปให้

" อะไรหรอ... " เคตะหันมาจากหน้าคอมมองทั้งสองคนงง ๆ

" ................................ " ร่างเล็กก้มหน้าเงียบ น้ำตาใส ๆ หยดลงบนพื้นปาเก้

" ริว " เรียวเฮพูดเสียงเบาหวิว

สงสารน้องจริง ๆ ...

" มีอะไรกัน พวกนาย… หรือว่า พวกนาย.... จะมาบอกว่า.. แอบคบกัน "
เรียวเฮแทบอยากยกแจกันสไตล์อินเดียนแดงใบยักษ์ของริวมาทุ่มใส่หัวไอ้ส้มยักษ์ตรงหน้า
ให้มันแดดิ้นคามือขาว ๆ ไปซะ

คิดไปได้...

แต่ก่อนที่จะได้ทำอย่างนั้น กระเป๋าเป้ใบโปรดของริวก็ร่วงลงสู่พื้น
แล้วร่างบาง ๆ ของเรียวเฮก็โดนริวอิจิคว้าเข้าไปกอดแน่น
ไม่ทันที่เรียวเฮจะได้ยกมือขึ้นลูบหัวน้อง
มือใหญ่ ๆ ของเคตะก็คว้าเอวบางเข้าไปสู่อ้อมกอดตัวเองซะก่อน
เคตะกอดริวแน่น ริวอิจิก็ยิ่งร้องให้สะอื้นเสียงดัง

" คนที่จะกอดริวได้มีแต่ฉัน.. ถึงจะเป็นนายฉันก็ไม่ยกให้หรอกเรียว "
เรียวเฮถอนใจเซ็ง ๆ คลอกับเสียงสะอื้นหนัก ๆ ของริวอิจิ

" ฮึก.. ฮือ.. ปล่อยนะ !! " ร่างเล็กพยายามยันตัวเองออกมาจากแขนแกร่ง
แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะยิ่งขัดขืนดิ้นรน วงแขนก็ยิ่งกอดกระชับเข้ามา

" ก็...ดีนะเคตะ ที่นายคิดได้อย่างนั้น "

" แน่นอน ! เพราะริวเป็นของฉัน เป็นเมียฉันเว้ย ! "
สายตามหาโหดส่งออร่าดำสนิทออกมา หากเป็นคนอื่นคงกลัวตายหัวหดไปแล้วแต่เรียวเฮไม่ใช่
ร่างบางเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับเจ้าน้องร่วมวงตัวสูง

" งั้นนายก็ควรจะคิดด้วยนะ... ว่า
[ ที่ตรงนี้ ] ของนาย...
[ แขน ] ของนาย...
[ อ้อมกอด ] ของนายมัน มีไว้เพื่อใคร
ที่ตรงนี้ของนายมันมีไว้สำหรับใคร
ไม่ใช่ว่าจะเที่ยวไปกอดคอใครเค้าถ่ายรูปไปทั่วอย่างที่นายทำให้ริวช้ำแบบนี้
รู้เอาไว้ด้วยว่าริวเสียใจมาก ถ้านายยังทำริวร้องไห้อีกฉันจะบอกไว้เลยว่า
...[ น้อง ] ฉันคนเดียว ฉันดูแลเองได้เว้ย "

ปัง ! เรียวเฮกระทืบเท้าออกไปฉุน ๆ แล้วปิดประตูห้องแบบเน้นกระแทกลงมา
.
.
.
.

" ฮึก... ฮือออ "

" อะ... อา... ริว " ร่างเล็กฝืนตัวออกมาจากแขนล่ำ ๆ
เป็นผลสำเร็จ มือใหญ่ตามเข้ามาปาดน้ำตาออกไปจากแก้มใสแผ่วเบา

" ฮืออ.... "

" ขอโทษนะ ฉันไม่รู้เลย ขอโทษจริง ๆ " ริวอิจิปล่อยให้เคตะรั้งเข้าไปกอดอีกครั้ง

" ...ถ้าเรียวไม่พูด นายก็คงจะไม่รู้ตัวตลอดไปเลยใช่ไหม ไอ้บ้า "

" อือ จะไม่ทำอีกแล้ว ฉันสัญญา ฉันขอโทษ "
ริมฝีปากร้อนทาบลงมาบนหน้าผากมน
ร่างสูงพาริวอิจิไปนั่งบนเตียงนุ่มแล้วกดปิดคอมไปแบบไม่ชัตดาวน์

" ฉันไม่ชอบเลย ไม่ชอบที่เห็นเคตะไปกับ.... ไม่ชอบที่เห็นเคตะไปมีเพื่อนเป็นคน.... "

" อืม ก็แค่เพื่อน แต่ริวสำคัญกว่าฉันมากกว่านั้นนะ รู้ไหม.. คนดี "
ร่างสูงคุกเข่าบนพื้นไม้ด้านล่างเตียง เอามือของริวอิจิมาวางแนบแก้มสาก

" ........................................ "

ทำมาเป็นพูด..

" ขอโทษ... อ๊ะ " ร่างเล็กลงมากอดเคตะจนทั้งสองล้มลงไปด้วยกัน

" ทุก ๆ ที่ของเคตะ เป็นของฉัน รวมทั้งอ้อมกอดของเคตะด้วย
ฉัน... ฉันเห็นรูปนั้น ฉันก็รู้สึกกลัว... กลัวว่าจะเสียเคตะไป....
กลัวว่าอ้อมกอดของเคตะจะไปเป็นของคนอื่น.. "

" ริว ฉันรักนาย ไม่มีทางหรอกที่ฉันจะกอดคนอื่น "

" แล้วภาพนั้นมันอะไรกัน !! "

" เอ่อ... ฉันรักริวอิจิคนเดียวจริง ๆ นะ เชื่อเถอะ ถ้าริวไม่ชอบฉันก็จะไม่ทำอีกแล้ว "
เคตะกอดริวแน่นปล่อยกายตัวเองทิ้งบนพื้นห้อง..

" ไม่ใช่ไม่ทำเพราะฉันไม่ชอบ แต่นายต้องไม่ทำเพราะนายไม่อยากทำ "

" อืม เข้าใจแล้ว "
.
.
.
.

" เรียวเรื่องเมื่อเช้าขอโทษนะ "
เคตะมองร่างเล็กที่หลับสนิทบนเตียงโดยมีเพียงผ้าห่มผืนบาง ๆ ปิดบังกาย

๐ คืนดีกันแล้วใช่ไหม ๐

" อือ "

๐ แล้วก็จำเอาไว้ล่ะ... ๐

" ขอบคุณนะ.......... "

๐ เออ ช่างเหอะ แล้วก็บอกอีกเรื่อง
ฉัน... รัก w-inds. รักวงของเรามาก
เพราะฉะนั้น... ฉันไม่อยากจะฟี้ทเจอริ่งกับใครอีกแล้วล่ะ............
ริวเองก็คงคิดเหมือนกัน... นายรู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร.... ๐

" อืม ฉัน... ฉันสัญญา ฉันจะปกป้องวงของเรา และปกป้องน้ำตาของริวอิจิ ตลอดไป "
.
.
.

w-inds. ตลอดไป...
เคตะ ริวอิจิ ตลอดไป…
.
.
.
.

*จบ*

.. อย่าปล่อยให้ริวเหงานะ เคะ...