★—“ploylead”—★ × Kryu ×

“ Sweet ”
Keita x Ryuichi [w-inds. fan fiction]
By - ploylead

--------------------------------------------------------------------------

" ริวอิจิ..... " เสียงทุ้มที่ดูร้อนรน ดังมาจากที่ไกล ๆ ร่างบางผู้เป้นเจ้าของชื่อถอดถอนใจเบา ๆ
กับพี่ชายที่นั่งอยู่ด้วยกัน

" จะไม่ขานตอบไปหน่อยหรอ..ริว " พี่ชายพูดเสียงเรียบ ด้วยอารมณ์ที่เบื่อหน่าย
เคยชินซะแล้วที่จะเห็นเจ้าสองคนนี้งอนใส่กัน บางครั้งคนกลางอย่างเขาต้องช่วยเคลียร์
แต่บางทีก็ขี้เกียจนะ..

" ...........เฮอะ ! " ริวอิจิจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์

" ริวอิจิ .......... นายอยู่ไหนน่ะ " เสียงนั้นดังเข้ามาใกล้กับห้องที่ทั้งสองคนนั่งอยู่เรื่อย ๆ

" ... เรียว.. วันนี้นายยังไม่เจอชั้น..เข้าใจนะ.. " ริวอิจิพูดเบา ๆ พลางลุกขึ้นเปิดตู้เสื้อผ้า
และเข้าไปหลบอยู่ในนั้นไม่ลืมที่จะหยิบเป้ประจำตัวไปด้วย

" ริวอิจิ..? อ๊ะ ..เรียว นายเห็นริวอิจิไหม " เพียงไม่นานร่างสูงก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง
เรียวเฮ เพียงแต่ส่ายหน้าเบา ๆ ส่วนคนเจ้าแง่เจ้างอนแอบมองเคตะผ่านทางช่องเล็ก ๆ
ของตู้เสื้อผ้า

ด้วยสายตาเซ็ง ๆ ที่เรียวเฮมองมาทำให้เคตะรีบออกไปจากห้องไปตามหาริวอิจิที่อื่นต่อ
เพราะเกรงใจท่านจิบะ หัวหน้าวงคนนี้..

" เฮ้ออ จะอยู่ในนั้นอีกนานมั้ยริว.. " เรียวเฮเปิดประตูตู้เสื้อผ้าให้ริวอิจิออกมา

" ...เรียว " ร่างบางกอดพี่ชายตรงหน้า และซบหน้าลงบนไหล่เล็ก

" .....ครั้งนี้โกรธกันเรื่องอะไรอีกล่ะ..... " ด้วยความที่เป็นห่วงคนตรงหน้า
ทั้งในฐานะน้องชาย และเพื่อนร่วมวง ครั้งนี้เรียวเฮก็คงต้องเป็นคนเคลียร์ให้เจ้าสองคนนี้อีกเป็นแน่??

ร่างบางเดินไปเปิดกระเป๋าเป้สีแดงใบโปรดของตัวเองก่อนจะหยิบนิตยสาร "ซุบซิบนินทา"
ออกมา ..ปริศนาที่เรียวเฮสงสัย กระจ่างแล้วเป็นเห็นบนปกนิตยสารดังกล่าว

รูปปาปารัสซี่ของเคตะ กับ ผู้หญิงคนหนึ่งถูกคาดตาไว้และตัวอักษรย่อ - อะ -

" นายเชื่อหนังสือพวกนี้ด้วยหรอ บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ " เรียวเฮพูดอย่างคนมีเหตุผล
แต่ตอนนี้ตาใส ๆ ของริวอิจิรื้นไปด้วยน้ำตาที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ

" ...ถามเคตะไปตรง ๆ เลยสิ " น้ำตามากมายร่วงลงบนปรางค์แก้มสีชมพู
ริวอิจิไม่สามารถห้ามความรู้สึกเอาไว้ได้อีกแล้ว

" ...ชั้นกลัว.. เรียว.. ถ้าเคตะกับ.. ฮึก กับผู้หญิงคนนั้น.. " เรียวเฮเข้ามากอดร่างบางเอาไว้แนบกาย
มือลูบหลังเด็กน้อยเบา ๆ

... นี่เป็นเรื่องของความรู้สึก ของคนสองคนแม้เขาจะเป็นห่วง แต่ครั้งนี้ก็คงได้แต่ปลอบเท่านั้น ...

..............................

................

.........

RRR ~ RRR ~

" อืม.. ว่าไง " เรียวเฮลืมตาตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์ของเจ้าน้องตัวปัญหาตอนตีสอง

" เรียว.. วันนี้นายเจอริวอิจิบ้างไหม " เสียงปลายสายตอบกลับมา ฟังดูก็รู้ว่าเมา..

" ...นายไปทำอะไรเอาไว้ล่ะ "

" ชั้นก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ริวอิจิก็ไม่คุยกับชั้น.. และหลบหน้าชั้นด้วย "

" ลองคิดดูดี ๆ สิเคตะ "

" เรียวรู้ใช่ไหม ว่าริวอิจิโกรธชั้นเรื่องอะไร.. "

" ไม่รู้... เรื่องนี้นายต้องคิดแก้ปัญหาเอาเองนะ "

" อืม................................ ขอโทษที่มารบกวนนะ "

..................................

..........................

.................

ผ่านไปหลายวันเคตะ และ ริวอิจิก็ยังไม่คืนดีกัน ริวอิจิพยายามหลบหน้าเคตะทุกครั้งที่มีโอกาส
แม้จะต้องเข้ามาที่สตูดิโอเพื่ออัดเสียง หรือซ้อมเต้น แต่หลังจากเสร็จงาน ร่างบางก็มักหายตัวไป
โดยที่เคตะไม่มีโอกาสแม้แต่จะคุยด้วย และ งานก็ต้องล่าช้าไปด้วย... เรียวเฮเลยเรียกน้องชายทั้งสองมา

" พวกนายจะมีปัญหาอะไรกันชั้นไม่รู้นะ แต่อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานเข้าใจมั้ย "
เรียวเฮพูดเสียงดุ ในฐานะหัวหน้าแล้วเขาทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้ทั้งสองคนเป็นอย่างนี้
โดยที่งานก็ไม่เป็นไปตามแพลนที่วางไว้

" วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน.. แต่พรุ่งนี้นายสองคนต้องตั้งใจให้มากกว่านี้ "
เรียวเฮพูดทิ้งท้ายก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปอย่างฉุน ๆ

" ...ริว " เมื่อเรียวเฮออกไปก็เหลือเพียงแค่เคตะกับริวอิจิอยู่ในห้อง
ร่างบางคว้าเป้ของตนเองขึ้นมาสะพายบนบ่าอย่างรีบร้อน... เคตะรีบรั้งมือเล็กเอาไว้
มือใหญ่อีกมือรีบโอบเอวบางเข้ามาข้างกาย

" ป..ปล่อย..นะ.. " หลายวันแล้วที่ไม่ได้รับสัมผัสอย่างนี้จากคนตรงหน้า
แม้จะดีใจที่ได้รับอีกครั้งแต่ริวอิจิก็ยังนึกถึงเรื่องนั้นไม่วายที่ดวงตาจะร้อนผ่าวอีกครั้ง

" ...ริวอิจิ นายเป็นอะไรไป สองสามวันนี้นายหลบหน้าชั้นตลอดเลยนะ "
ร่างบางขืนกายไม่ให้อ่อนโอนไปตามน้ำเสียงและสัมผัสที่ได้รับ แต่นั่นยิ่งทำให้แขนแกร่ง
ยิ่งโอบรัดเข้าไปแนบชิดมากยิ่งขึ้น

" ป..ปล่อยซักที !! เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว ! ปล่อย ! "
น้ำตาอุ่น ๆ หยดลงบนมือใหญ่ สร้างความตกใจให้กับเคตะเป็นอันมาก
เคตะประคองไหล่เล็กให้ร่างบางหันหน้ามาหาตน
ค่อย ๆ ใช้มือซับน้ำตาบนแก้มนุ่มเบา ๆ มือเล็กรีบสะบัดออกไม่ยอมให้
เคตะได้มาสัมผัส และปาดน้ำตาลวก ๆ

" ริวอิจิ เกิดอะไรขึ้นน่ะ.. นายเป็นอะ.. อุ๊ " มือเล็ก ๆ ผลักเคตะออกห่างกาย
แล้วรีบเปิดประตูออกจากห้อง เคตะได้มองตามอย่างอึ้ง ๆ ก้มลงมองดูกระเป๋า
ที่ริวอิจิปิดไม่สนิทและลืมเอาไว้ โดยมีหนังสือ "ซุบซิบนินทา" โผล่ออกมาครึ่งเล่ม
เป็นรูปหน้าเขาควงกับผู้หญิงคนหนึ่งเดินด้วยกันในย่านการค้า

...เรื่องนี้เองหรอ โธ่เอ้ย...

........................

..............

........

แกร๊ก เคตะเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนมืด ๆ
เห็นผ้าห่มคลุมเป็นรูปร่างนูน ๆ บนเตียง

...คงรู้สินะว่าชั้นจะตามไปที่ห้องเลยไม่อยู่ แอบมาหลบที่คอนโดของเรียวเฮนี่เอง...

ร่างสูงปิดประตูอย่างเบามือที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดัง
กระเป๋าเป้สีแดงถูกวางลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเตียง เคตะรอให้สายตาชินกับความมืด
แล้วค่อย ๆ นั่งลงบนเตียง ...ดูท่าทางริวอิจิคงร้องไห้จนเหนื่อยแล้วหลับไป
เคตะวางมือใหญ่บนผมนุ่มลูบเบา ๆ ก่อนจะก้มลงไปสูดกลิ่มหอมจาง ๆ

" ขอโทษนะ ที่ต้องให้รู้สึกอย่างนั้น.. " เคตะกระซิบเบา ๆ ข้างหูริวอิจิ
มือเกลี่ยเส้นผมที่ระมาปรกแก้มใส ๆ ออกไป จูบซับคราบน้ำตาที่ยังหลงเหลือให้เห็น

" ...อือ.. อืม.. " ริวอิจิรู้สึกถึงกลิ่นกายที่คุ้นเคยและสัมผัสที่ชอบ เมื่อลืมตาขึ้น
ก็พบกับคนที่มาตามง้อ ..จะมาพูดอะไรอีกล่ะ.. ไม่ว่าพูดอะไรก็ไม่ให้อภัยอีกแล้ว..

" ริว.. ชั้นทำให้ตื่นหรอ " มือใหญ่ยังคงลูบบนแก้มใส สายตาที่เคตะมองมานั้น
ถ้าริวอิจิได้เห็นอาจจะใจอ่อนก็เป็นได้

" ...หึ " ริวอิจิคว้าผ้าห่มมาคลุมกายจนมิดแล้วหันหลังให้ร่างสูง

" ..................ชั้น ไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น " เคตะเอ่ยเบา ๆ

" ...ออก ไป... " ริวอิจิพูดเสียงดังอู้อี้มาจากผ้าห่ม และต้องสะดุ้ง
เมื่อแขนแกร่งลงมากอดกระชับ แม้จะผ่านผ้าห่มแต่ร่างบางก็ยังรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้นได้ดี
เคตะไม่ได้พูดอะไร แต่ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดไปยังอ้อมกอดนั้น

" ..........ฮึก " น้ำตาไหลจากตาใสของร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มเรื่อย ๆ
จนหมอนเปียกไปหมด

" ริว... ชั้นมีนายคนเดียว รักนายคนเดียว นายเชื่อใจชั้นได้มั้ย "

" ..... ไม่ "

" ชั้นไม่เคยคิดอะไร ไม่เคยไม่อะไรกับผู้หญิงคนไหน ๆ ทั้งนั้น
คนแรก... ของชั้น และคนสุดท้าย.. ชั้นก็ก็อยากให้เป็นนายนะ.. ริวอิจิ "
น้ำเสียงทุ้มฟังดูเศร้าใจ พูดเบา ๆ กับผ้าผ่าไปถึงหูคนข้างใน
อ้อมกอดกระชับแน่น เคตะซุกหัวลงไปใกล้ ๆ กับหน้าเล็กใต้ผ้าห่ม

ใจเต้นระรัว ..กลัว
กลัวว่าริวอิจิจะไม่ยอมยกโทษให้..
กลัวว่าจะไม่มีคน ๆ นี้อยู่ข้างกาย
กลัวว่าจะไม่มีคน ๆ อยู่ในอ้อมกอดเหมือนเดิม

... ร่างบางที่นอนร้องไห้เงียบ ๆ อยู่เองก็คิดเช่นนั้น
เพราะกลัวว่า จะต้องเห็นเคตะไปคบกับผู้หญิงคนไหน ๆ กลัวที่สุด..

" ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปซักเท่าไร คนที่สวยที่สุดสำหรับชั้นก็คือนายนะ ริวอิจิ.. "

" ...เค อ้ะ " อ้อมกอดแน่นผละออกจากกาย ผ้าห่มที่คลุมไว้ก็ถูกเอาออกไป
ร่างบางถูกมือใหญ่ดันให้พลิกตัวนอนหงายเผชิญหน้ากับ เขา ...
คนที่ริวอิจิพยายามหลบหน้ามาตลอดหลายวัน.. เสียงไฟจากข้างนอกกระทบกับดวงตาจริงจัง
ของเคตะ ให้เห็นเป็นประกายวิบวับ

ดวงตาที่ภายในสะท้อนให้เห็นภาพของคนตรงหน้าเพียงคนเดียว... ภาพของริวอิจิ

" นายจะเชื่อชั้นได้มั้ย... ริว " เคตะจับมือเล็กขึ้นมาจุมพิตเบา ๆ แล้ววางทาบบนหน้าอก

" ....... " ริวอิจิไม่ตอบ ชักมือเล็กออกจากมือเคตะ ไปจับที่ใบหน้าคมแทน

" ชั้นจะเชื่อ.. ได้ใช่มั้ย " มือใหญ่ทาบลงบนมือริวอิจิบนใบหน้าตัวเองกระชับมือเพื่อ
ให้คนตัวเล็กมั่นใจ

" อืม... ชั้นสัญญา " เคตะจูบริมฝีปากเล็ก ๆ ลิ้นรสหวาน ๆ สอดปลายลิ้นเข้าไป
หยอกล้อกับลิ้นเล็ก ริวอิจิตอบรับลิ้นอุ่น ๆที่เข้ามา มือเล็กเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอร่างเบื้องบน

เคตะจูบหนักหน่วงดูดกลืนความหวานทั้งหมดจากร่างเล็ก ลมหายใจหอบถี่ดังขึ้นเมื่อเขา
ละริมฝีปากมาจูบที่ซอกคอขาวเนียน ทิ้งรอยแดง ๆ เอาไว้ทุกที่ที่ผ่านไป
เรียวลิ้นลากผ่านต้นคอ เรียกเสียงครางเบา ๆ ของคนตัวเล็กได้ดี

เสื้อผ้าที่เป็นส่วนเกิน ถูกถอดออกอย่างรวดเร็วและโยนทิ้งไปข้างเตียงอย่างไม่ไยดี

ร่างเล็กแอ่นกายรับสัมผัสที่เรียวปากของเคตะเข้าครอบครองเจ้าเม็ดเล็ก ๆ สีชมพู
ที่ชูชันขึ้นเพราะอารมณ์กระสัน เสียงครางดังมาจากริวอิจิไม่ขาดปาก

" อะ...คะ เคตะ.. " ร่างสูงละจากอกขาวขึ้นไปลูบหัวริวอิจิ ใบหน้าหวาน ๆ
และสายตาที่ส่งมาให้ ทำให้อารมณ์ยิ่งกระเจิง เคตะจูบกลีบปากนุ่มเบา ๆ

มือใหญ่สัมผัสกับส่วนั้นของริวอิจิที่แข็งขืนขึ้นเพราะอารมณ์
ก่อนจะใช้ปากโลมเลียส่วนปลายและเข้าครอบครองทั้งหมด

มือเล็กจิกลงบนที่นอนจนยับยู่ยี่ไปหมด แต่นั่นก็ไม่ทำให้ความเสียวกระสันลดน้อยลง
ริมฝีปากบางเม้มจนเกือบเป็นเส้นตรง น้ำหวาน ๆ ที่โปรดปรานของเคตะออกมาให้ได้ลิ้มรสมากมาย
ร่างสูงกลืนลงคอไปจนหมด

" ของนายเนี่ยหวานขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ ริวอิจิ " แม้จะได้ยินได้ฟังคำ ๆ นี้ออกจากปากคน ๆ เดิม
มาแล้วหลายครั้ง แต่ทุก ๆ ครั้งนั่นก็ทำให้ริวอิจิหน้าร้อนผะผ่าว และหัวใจเต้นแรงไปหมด

" บ้า ! อ้ะ ! " เรียวนิ้วที่เปียกชุ่มสัมผัสไปตรงส่วนที่หวงแหน เรียกเสียงหวาน ๆ ได้อีกมาก
ขาขาวถูกแยกออกจากกัน เมื่อเคตะรู้สึกว่าร่างเล็กเกิดความเคยชินแล้วจึงถอนนิ้วออก
แล้วสอดใส่ความเป็นชายตนเข้าไปทางช่องแคบนั้น

" อึก.. อะ.. เคตะ เจ็บ " ร่างสูงจูบหน้าผากมนเบา ๆ เพื่อเป็นการปลอบโยน
ก่อนจะค่อย ๆ ขยับกาย ความเจ็บในครั้งแรกแปลเปลี่ยนเป็นเป็นครางหอบ ๆ จากปากบาง
มือเล็กพยายามไขว้คว้าหาที่เกาะกุม ทุกครั้งที่เคตะขยับกาย เล็บสั้น ๆ
ก็จะจิกลงบนแผ่นหลังกว้างของเคตะ และจิกลงลึกขึ้นเมื่อร่างสูงขยับกายลึกที่สุดในคราสุดท้าย
ริวอิจิรู้สึกได้ถึงของเหลวอุ่น ๆ ที่พลั่งพลูเข้ามาในกาย และของตนเองที่เปรอะหน้าท้องน้อยไปหมด

เคตะจูบกลีบปากริวอิจิอีกครั้งก่อนจะถอนกายออกนอนลงเคียงข้างกับร่างบางที่รักที่สุด...
รั้งมากอดแนบกาย ริวอิจิรู้สึกเพลียมากจนผล็อยหลับไปอีกที

.........................................

..............................

.......................

2 วันต่อมา ทั้งหนังสือพิมพ์รายวันของญี่ปุ่น รวมถึงนิตยสารซุบซิบทุกฉบับ
ต่างก็พาดหัวข่าวตัวใหญ่ ถึงการแถลงข่าวของทาจิบานะ เคตะ นักร้องนำวงวินส์

ที่หน้าบริษัทก็มีนักข่าวมารอสัมภาษณ์สอบถามถึงความเป็นมาของคำพูดเคตะ
ในหน้าหนังสือ "ซุบซิบนินทา" เจ้าปัญหาไปเมื่อวันก่อนว่า

" ผมทาจิบานะ เคตะในฐานะลูกชายคนหนึ่งขอบอกทุกท่านในที่นี้ว่า...
ผมกับผู้หญิงที่ขึ้นต้นด้วยตัว -อะ- ดังเช่นหนังสือซุบซิบนินทาได้ลงเมื่อสัปดาห์ก่อน
เธอไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผม.. "

นักข่าวถามขึ้นเสียงเซ็งแซ่จาก ทั้งคนเห็นด้วย ...
ไม่เห็นด้วย คนที่หวังจะได้ใส่สีลงบนนิตยสารบางฉบับ

" แล้วตอนนี้มีคนที่คบหาดูใจกันอยู่มั้ยคะ " นักข่าวสาวแว่นหนาเต๊อะที่ยืนหน้าสุดเอ่ยถาม
ทุกคนเฝ้ารอฟังคำตอบ.. อย่างใจจดจ่อ

" ............ ผมมีคนรักแล้วครับ " เสียงทุกคนดังขึ้นแย่งกันถามอีกครั้ง
มือใหญ่กระชับมือเพื่อนร่วมวงใต้โต๊ะแถลงข่าวที่ไม่มีคนเห็น รอยยิ้มบาง ๆ ของริวอิจิ
และรอยยิ้มเท่ ๆ ของเคตะ มีให้กันโดยไม่มีใครสังเกตเห็น... และจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป

...ไม่ว่าจะมีผู้หญิงคนไหน ๆ ที่ใครว่าสวยแต่ชั้นก็ยังไม่เคยเห็นว่าใครจะสวยเท่านาย...
...ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรเราจะมีกันและกันอย่างนี้ตลอดไป...

...เคตะ ริวอิจิ... ตลอดไป

ส่งท้าย

" ใครว่าไม่มีใครเห็นฟระ ตรูนี่แหละนั่งหัวโด่อยู่ เห็นพวกมันสองคนเข้าโลกส่วนตัวมานักต่อนักแล้ว
ชริ ..แล้วยังต้องมาเก็บผ้าปูที่นอนที่พวกมันที่ไว้อีก ไอ้เด็กพวกนี้ !!
อย่าทะเลาะกันแล้วมาลำบากตรูอีกละกัน "เรียวเฮโวยวายกับทีวีเมื่อกลับถึงคอนโด
สองวันแล้วที่เขาต้องนอนโซฟาเพราะไม่มีเวลาทำความสะอาดห้องนอน

ก็คงต้องทนต่อไปนะเรียวเฮตราบใดที่ยังมีวินส์ ก็ยังมีเคริว

** จบ **